1,5 ay olmuş bloguma yazmayalı, ara vereli... Ama kolay olmadı benim o 1,5 ayı atlatmam, buraya geri dönebilmem. Kısaca bahsetmek istiyorum geçirdiğim bu süreçten.

Tam 44 gün önce babacığım aramızdan ayrıldı. Daha önce burada bahsetmiştim dermansız hastalığından, direnmeye çalıştı hastalığına, çok acı çekti, çok güçsüz düştü bünyesi, 2,5 aylık hastane tedavi sürecinin ardından hepimize son bir kez gülümseyerek, güzel gözleriyle bizleri ne kadar sevdiğini hissettirerek ayrıldı aramızdan... Zordu, çok zordu ilk anda ve devam eden günlerde yaşadıklarım. Çok azını paylaşabildim... Normalde sıkıntılarımı paylaşsam da sevdiklerimle, babacığımın yokluğunda yaşadıklarımı, hissettiklerimi paylaşamadım, olmadı...

Hayat öyle garip ki acınızı gömüyorsunuz içinize ve kaldığınız yerden tutunmaya çalışıyorsunuz yaşama. Saatler, günler akıp gidiyor ve yüreğinizin bir parçasında kayıplarınız sizinle, yaşamaya devam ediyorsunuz... Babamın aramızdan ayrılmasından bu güne 2 düğün, 1 sünnet düğünü, 1 doğum günü, 1 baby shower, aile ziyaretleri, yollar, yolculuklar, yeni yerler, yeni lezzetler, rutin çalışma, neşeli günler kadar kederli zamanlar, kısacası ne çok şey yaşamışım ben...

Durumumun özeti yorulmuşum çok, hem de çok... Ama asla senin kadar değil babacığım, huzur içinde yat, seni çok seviyorum...

Akıp giden yaşamdan keyif alacağınız, daha az yorulup daha güçlü olacağınız, neşeli günleriniz olsun hep...

Sevgilerimle, Aslı...

Bir yılın daha sonuna geldik, hepimizin üzüldüğü, sevindiği günler oldu yıl içerisinde... Yeni bir yıl gelmişken yeni umutlarımız var ama hala değil mi hayatın tüm hırçınlıklarına rağmen...

2014'ün 

 Huzur dolu,

Yüzünüzden gülümsemenin hiç eksilmeyeceği,

Bu yıl ilk defa en uzun süreli senelik iznimi kullanmış bulunuyorum. Ramazan bayramı sonrası başlayan tatilimin ilk etabında Ankara'ya ailemi ziyarete gittim. 10 gün onların yanındaydım. Babamın rahatsızlığından bahsetmiştim daha önce, hastalıkla ilgili durumu çok şükür stabil, ancak iki gün önce yeni bir rahatsızlık daha çıktı ortaya, bakalım, inşallah atlatır. Annem babamla ilgilendiğinden ve temposu yoğun olduğundan zayıflamış epey, keyfi de pek yok ama evlat, torun gördü mü neşesi yerine geliyor. Özellikle de torunu Emre'yle (ablamın oğlu) ilişkisini kıskanmayan yok, aman nazar değmesin onlara. Ablam, kardeşim hepsi annemlere yakınlar, ben onları özleyerek geçiriyorum Bursa'da zamanımı. Bu tatilde hepsiyle elimden geldiğince vakit geçirdim... Ankara ziyaretimde dostlarımı da ihmal etmedim, can dostlarımla ve minik Deniz'le görüşüp keyifli vakit geçirdim, sonra okuluma gittim, çimlerde yürüdüm, havasını içime çektim ve yine hasretle ayrıldım Ankara'dan.... Aşağıdaki kareler o günlerden....

Eylül ayı geldi, ben işe geri döndüm, hava da serinledi. Baharın iki türlüsünü de severim ben, daha da serinlese iyi olur sanki hava.. İşe alışmak zor ilk günlerde, bakalım, deniyorum, otel tatilnden sonra evde ne  yemek yapacağım durumu da sıkıntıya sokuyor  beni ama nasılsa bir-iki güne rutini yakalarım. Haydi sağlıcakla kalın...

Tembelim ben tembel. Uzun süredir ayrı kaldım yine blogumdan, koşuşturmalı hayat devam ediyor malum. Hayat akıp giderken bakalım ben neler yapmışım geçtiğimiz haftalar içerisinde...

İki hafta sonu üst üste Ankara ziyaretim vardı. İlkini ailemi ziyaret için planlamıştım, ikincisi ise ilkinden döner dönmez bana haber verildiği üzere iş gereği oldu, ama ben ikincisine de bir kaç gün erken giderek bolca vakit geçirdim annemle, babamla, kardeşlerimle:) Payıma bu iki minikle yaşadığım güzel dakikalar da düştü. 

Emre, yeğenim, 5 yaş 8 aylık. Hayvanlarla inanılmaz bir samimiyeti var, oyunlarında, resimlerinde ona eşlik ediyorlar ama gerçek hayatta biraz çekiniyor hayvanlarla yan yana olmaktan. Gece uyumadan önceki resim faaliyetimiz sırasında çekildi bu kare. Nasıl olduysa bu kez çiçekler çizmek istedi vazo içerisinde...

Deniz, can dostlarımın biricik oğulları. Henüz 2 yaş 4 aylık. Onunla vakit geçirmek pek keyifli, zihni süper, dil gelişimi de hızla ilerliyor, enerjisi harika.. Bursa'daki yaşantım içerisinde ailemden sonra en çok onları özlüyorum ben...

Blogum sayesinde tanıdığım Kırmızı Evin Cadısıyla da tanışma fırsatım oldu bu kez Ankara'ya gidişimde.. Cadıcım çok tatlı, içten, sohbeti keyifli, hanım hanımcık biri. Çok mutlu oldum onunla yüz yüze tanışabildiğim için. İkinci gidişimde de buluşacaktık onunla ama planlar beklediğim gibi olmayınca başka zamana kaldı yaptığımız planlar, programlar:))

Geçen hafta cuma günü Çağan bebek katıldı aramıza, sevgili Kitana sağlıklı bir şekilde dünyaya getirdi bebişini. Hep sağlıklı ve huzurlu olurlar inşallah..

Mutfak Sırları'nda gördüğüm lavaş tostu denemesem olmazdı, çok pratik, oldukça lezzetli bir tarif. Deneyin bence, pişman olmazsınız. Tarif burada...

Ve son olarak benim üç gündür durumum böyle. Ağır yaşadığım gribal durum sarstı bünyemi epey. Havaların ısındığı şu günlerde bir an önce iyileşmeyi diliyorum. 

Bir süredir instagramdayım ayrıca, takip etmek isterseniz kullanıcı adım yine "ebygale"... 

Dünya Kadınlar Günümüz kutlu olsun. Sağlıkla, sevgiyle kalın.....