1,5 ay olmuş bloguma yazmayalı, ara vereli... Ama kolay olmadı benim o 1,5 ayı atlatmam, buraya geri dönebilmem. Kısaca bahsetmek istiyorum geçirdiğim bu süreçten.

Tam 44 gün önce babacığım aramızdan ayrıldı. Daha önce burada bahsetmiştim dermansız hastalığından, direnmeye çalıştı hastalığına, çok acı çekti, çok güçsüz düştü bünyesi, 2,5 aylık hastane tedavi sürecinin ardından hepimize son bir kez gülümseyerek, güzel gözleriyle bizleri ne kadar sevdiğini hissettirerek ayrıldı aramızdan... Zordu, çok zordu ilk anda ve devam eden günlerde yaşadıklarım. Çok azını paylaşabildim... Normalde sıkıntılarımı paylaşsam da sevdiklerimle, babacığımın yokluğunda yaşadıklarımı, hissettiklerimi paylaşamadım, olmadı...

Hayat öyle garip ki acınızı gömüyorsunuz içinize ve kaldığınız yerden tutunmaya çalışıyorsunuz yaşama. Saatler, günler akıp gidiyor ve yüreğinizin bir parçasında kayıplarınız sizinle, yaşamaya devam ediyorsunuz... Babamın aramızdan ayrılmasından bu güne 2 düğün, 1 sünnet düğünü, 1 doğum günü, 1 baby shower, aile ziyaretleri, yollar, yolculuklar, yeni yerler, yeni lezzetler, rutin çalışma, neşeli günler kadar kederli zamanlar, kısacası ne çok şey yaşamışım ben...

Durumumun özeti yorulmuşum çok, hem de çok... Ama asla senin kadar değil babacığım, huzur içinde yat, seni çok seviyorum...

Akıp giden yaşamdan keyif alacağınız, daha az yorulup daha güçlü olacağınız, neşeli günleriniz olsun hep...

Sevgilerimle, Aslı...

Saçlarım hep kısaydı benim çocukken, çalışan annemin işine böylesi daha kolay geliyordu sanırım. Maskülen görünümümden duyduğum memnuniyetsizlik nedeniyle ergenlikle birlikte sevimsiz gelmeye başladı kendimde kısa saç modeli, radikal bir kararla upuzun saçlarımı üç yıl önce kısa (çok da değil canım) kestirmem sonrası çevremden beğeni görmüş olsam da yok yok yakıştıramıyorum ben kendime, rahat edemiyorum kısa saç modelleriyle...

Zayıf çelimsiz bir kızdım ben çocukken, yemek yemeyi pek sevmesem de anneciğim sağlıklı beslerdi bizi, balık yağıyla takviye de yaparlardı kilo alayım diye. Üniversiteye gidene kadar incecik olan bedenim hemen sonrasında tanıştı kilolarla, 15 yıllık süreç içerisinde iki beden arasında gittim geldim. 3 yıl kadar önce “ne yesem yarıyor” sürecim başladı, haşimato tanımın eşliğinde, ah eski günler ah...

Gözlerimin içi gülerdi benim çocukken, tüm çocukluk fotoğraflarımda durum bu, cin bakışların altında muzip bir gülümseme. Yıllarca hep bu geri bildirimi aldım çevremden, gözlerimle gülümseyebiliyorum ben hayata. Acılar, sıkıntılar yaşadığımda ilk önce gözlerim tepki verse de yaşadıklarıma, hiç tutumasam da akan yaşlarımı, onlarla gülümseyebiliyorum hala hayata...

Kopkoyu parlak kahverengi saçlarım vardı benim çocukken. Zaman zaman yüzüme sert bir görünüm verdiğinden yakınsam da, bir dönem rengini değiştirmiş olsam da, uzun süredir boya değmediğinden  tamamen doğal, koyu renk saçlarım halen benimle, tabii yılların etkisi bazı beyaz tellerle...

Umutlarım, hayallerim, korkularım vardı benim çocukken. Geçen yıllarla birlikte şekillenen, şimdiki hayallerime şekil veren hayallerim, bazıları karşılanmış beklentilerim, umutlarım, ne kadar anlamsızmış dediğim, yerlerine yenileri eklenen korkularım...

Zaman ne çok şeyi değiştiriyor değil mi? Neler bizle kalıp neler alıp başını gidiyor...Ne olursa olsun yaşadığımız her an, nefes alabildiğimiz her zaman kıymetli bizim için. Yaşamdan haz alabilmeyi başarmalı, deneyimlerimizden ders alabilmeliyiz keyifli, güzel zaman geçirebilmek için...

Hmm bu arada yaşım mı?? Bugün itibariyle 33:)) 

Herkese güzel bir hafta dilerim....

Diyetime arada ufak kaçamaklarım da olsa devam etmekteyim, hafta sonları öğün saatlerimi ve öğün sayımı kaçırmak dışında iyi gidiyor gibi.

Kahvaltıda ekmeksiz yapamayan ben 5 gündür kahvaltılarımda bunu yiyorum diyetisyenimin yanında önerdikleriyle. Aslında ben peşin peşin ekmeksiz kahvaltı yapamam dediğimde diyetisyen bana "bir dene beğenmezsen tadını 1 dilim ekmek yiyebilirsin" demişti ama ben Wasayı öyle çok sevdim ki ekmeği aramadım hiç. Şu anda "original" olan paketi tüketiyorum. Sırada bu "fibre" olan var bakalım bunun tadı nasıl. Ha bir de öğlen ara öğünümde de bunu krem peynirle yiyorum ki çok daha lezzetli oluyor tadı. 

Tepe home mağazasına mesafe uzaklığım sebebiyle yolum düşmüyor pek. Dün o tarafta bir işimiz olması sebebiyle uğrayıverdim. O kadar güzel mutfak eşyalarıyla karşılaştım ki uzun süre ayrılamadım mağazadan. Bir de bir gün önce %50 indirime girmiş ki süper oldu bu mağaza ziyaretim. Kendime bunları aldım:

Kelebekli bir kaç mutfak eşyası

Ve birbirinden farklı desenli 4 tabak. Resimdeki kadar soluk değiller aslında. Bu tabaklarla aşk yaşıyorum resmen.

Bu gün sevgili eşimi bir yaş daha büyüttük. Dünden yaptığımız doğum günü kutlamasında sevdiğimiz arkadaşlarımız yalnız bırakmadı bizi. İçindeki çocuğu hiç büyütmez inşallah sevdiceğim.. Onu çok seviyorum...

Önümüzdeki hafta Ankara'da olacağım, bir kaç günlük eğitim dışında ailemi, arkadaşlarımı, dostlarımı ziyaret etmek ve okuluma gitmek gibi planlarım var, bakalım nasıl geçecek günler... Herkese iyi bir hafta diliyorum şimdiden...