Tembelim ben tembel. Uzun süredir ayrı kaldım yine blogumdan, koşuşturmalı hayat devam ediyor malum. Hayat akıp giderken bakalım ben neler yapmışım geçtiğimiz haftalar içerisinde...

İki hafta sonu üst üste Ankara ziyaretim vardı. İlkini ailemi ziyaret için planlamıştım, ikincisi ise ilkinden döner dönmez bana haber verildiği üzere iş gereği oldu, ama ben ikincisine de bir kaç gün erken giderek bolca vakit geçirdim annemle, babamla, kardeşlerimle:) Payıma bu iki minikle yaşadığım güzel dakikalar da düştü. 

Emre, yeğenim, 5 yaş 8 aylık. Hayvanlarla inanılmaz bir samimiyeti var, oyunlarında, resimlerinde ona eşlik ediyorlar ama gerçek hayatta biraz çekiniyor hayvanlarla yan yana olmaktan. Gece uyumadan önceki resim faaliyetimiz sırasında çekildi bu kare. Nasıl olduysa bu kez çiçekler çizmek istedi vazo içerisinde...

Deniz, can dostlarımın biricik oğulları. Henüz 2 yaş 4 aylık. Onunla vakit geçirmek pek keyifli, zihni süper, dil gelişimi de hızla ilerliyor, enerjisi harika.. Bursa'daki yaşantım içerisinde ailemden sonra en çok onları özlüyorum ben...

Blogum sayesinde tanıdığım Kırmızı Evin Cadısıyla da tanışma fırsatım oldu bu kez Ankara'ya gidişimde.. Cadıcım çok tatlı, içten, sohbeti keyifli, hanım hanımcık biri. Çok mutlu oldum onunla yüz yüze tanışabildiğim için. İkinci gidişimde de buluşacaktık onunla ama planlar beklediğim gibi olmayınca başka zamana kaldı yaptığımız planlar, programlar:))

Geçen hafta cuma günü Çağan bebek katıldı aramıza, sevgili Kitana sağlıklı bir şekilde dünyaya getirdi bebişini. Hep sağlıklı ve huzurlu olurlar inşallah..

Mutfak Sırları'nda gördüğüm lavaş tostu denemesem olmazdı, çok pratik, oldukça lezzetli bir tarif. Deneyin bence, pişman olmazsınız. Tarif burada...

Ve son olarak benim üç gündür durumum böyle. Ağır yaşadığım gribal durum sarstı bünyemi epey. Havaların ısındığı şu günlerde bir an önce iyileşmeyi diliyorum. 

Bir süredir instagramdayım ayrıca, takip etmek isterseniz kullanıcı adım yine "ebygale"... 

Dünya Kadınlar Günümüz kutlu olsun. Sağlıkla, sevgiyle kalın.....

Bu hafta sonu kardeşimin doğum günüsü vesilesiyle gittim İstanbul'a. Cuma akşamı iş çıkışı atladım otobüse, Yalova'dan da feribota, çektim deniz kokusunu içime vardım İstanbul'a. Babam bir süredir rahatsız, tedavisi olmayan bir hastalığı var artık, tıbben semptomları kalkmıyor ama yavaşlatmak için uygulanan bir tedavisi var, kardeşimin bahanesiyle gitmiş olsam da annemi, babamı görmek, onlarla hasret gidermek, vakit geçirmek çok iyi geldi bana. Bir araya gelince hep eski günlere gider, anıları hatırlar güler, mutlu oluruz biz. Yine öyle oldu, günlük yaşantımda aklıma gelmeyenler çıktı ortaya, keyiflenildi. Bu kez hiç gezmek için çıkmadım evden, oturdum evimde ailemle, yanlarından hiç ayrılmak istemezcesine...

Anne- baba evine gidilir de anne yemekleri yenmez mi hiç. Yedim yedim durdum lezzetli anne yemeklerini, bu resimler sadece en sevdiklerime ait olanlar. 

Cumartesi akşamı kutlayıverdik kardeşimin yeni yaşını, iyi dilekler ve kocaman bir pastayla, esas hediyesi yanında onun için daha önce hazırladığım ufak tefek el emeklerimi verdim ona, pek mutlu oldu.

Pazar günü dönme zamanı geldiğinde hep beraber çıkalım dedik dışarı, hava sıcacık, gökyüzü güneşliydi. Annemler yolcu edelim sizi dediler, hem deniz kenarında oturur birer kahve içeriz diye düşünerek çıktık yola, içildi kahveler, güneşin tadı çıkarıldı. Ayrılık vakti geldiğinde burkuldu içim. Bir başlarına bıraktık yine onları, aklım hep onlarda. Kısaydı mısaydı ama güzel bir hafta sonuydu yine de...