1,5 ay olmuş bloguma yazmayalı, ara vereli... Ama kolay olmadı benim o 1,5 ayı atlatmam, buraya geri dönebilmem. Kısaca bahsetmek istiyorum geçirdiğim bu süreçten.

Tam 44 gün önce babacığım aramızdan ayrıldı. Daha önce burada bahsetmiştim dermansız hastalığından, direnmeye çalıştı hastalığına, çok acı çekti, çok güçsüz düştü bünyesi, 2,5 aylık hastane tedavi sürecinin ardından hepimize son bir kez gülümseyerek, güzel gözleriyle bizleri ne kadar sevdiğini hissettirerek ayrıldı aramızdan... Zordu, çok zordu ilk anda ve devam eden günlerde yaşadıklarım. Çok azını paylaşabildim... Normalde sıkıntılarımı paylaşsam da sevdiklerimle, babacığımın yokluğunda yaşadıklarımı, hissettiklerimi paylaşamadım, olmadı...

Hayat öyle garip ki acınızı gömüyorsunuz içinize ve kaldığınız yerden tutunmaya çalışıyorsunuz yaşama. Saatler, günler akıp gidiyor ve yüreğinizin bir parçasında kayıplarınız sizinle, yaşamaya devam ediyorsunuz... Babamın aramızdan ayrılmasından bu güne 2 düğün, 1 sünnet düğünü, 1 doğum günü, 1 baby shower, aile ziyaretleri, yollar, yolculuklar, yeni yerler, yeni lezzetler, rutin çalışma, neşeli günler kadar kederli zamanlar, kısacası ne çok şey yaşamışım ben...

Durumumun özeti yorulmuşum çok, hem de çok... Ama asla senin kadar değil babacığım, huzur içinde yat, seni çok seviyorum...

Akıp giden yaşamdan keyif alacağınız, daha az yorulup daha güçlü olacağınız, neşeli günleriniz olsun hep...

Sevgilerimle, Aslı...