Bu yıl ilk defa en uzun süreli senelik iznimi kullanmış bulunuyorum. Ramazan bayramı sonrası başlayan tatilimin ilk etabında Ankara'ya ailemi ziyarete gittim. 10 gün onların yanındaydım. Babamın rahatsızlığından bahsetmiştim daha önce, hastalıkla ilgili durumu çok şükür stabil, ancak iki gün önce yeni bir rahatsızlık daha çıktı ortaya, bakalım, inşallah atlatır. Annem babamla ilgilendiğinden ve temposu yoğun olduğundan zayıflamış epey, keyfi de pek yok ama evlat, torun gördü mü neşesi yerine geliyor. Özellikle de torunu Emre'yle (ablamın oğlu) ilişkisini kıskanmayan yok, aman nazar değmesin onlara. Ablam, kardeşim hepsi annemlere yakınlar, ben onları özleyerek geçiriyorum Bursa'da zamanımı. Bu tatilde hepsiyle elimden geldiğince vakit geçirdim... Ankara ziyaretimde dostlarımı da ihmal etmedim, can dostlarımla ve minik Deniz'le görüşüp keyifli vakit geçirdim, sonra okuluma gittim, çimlerde yürüdüm, havasını içime çektim ve yine hasretle ayrıldım Ankara'dan.... Aşağıdaki kareler o günlerden....

Eylül ayı geldi, ben işe geri döndüm, hava da serinledi. Baharın iki türlüsünü de severim ben, daha da serinlese iyi olur sanki hava.. İşe alışmak zor ilk günlerde, bakalım, deniyorum, otel tatilnden sonra evde ne  yemek yapacağım durumu da sıkıntıya sokuyor  beni ama nasılsa bir-iki güne rutini yakalarım. Haydi sağlıcakla kalın...

Tembelim ben tembel. Uzun süredir ayrı kaldım yine blogumdan, koşuşturmalı hayat devam ediyor malum. Hayat akıp giderken bakalım ben neler yapmışım geçtiğimiz haftalar içerisinde...

İki hafta sonu üst üste Ankara ziyaretim vardı. İlkini ailemi ziyaret için planlamıştım, ikincisi ise ilkinden döner dönmez bana haber verildiği üzere iş gereği oldu, ama ben ikincisine de bir kaç gün erken giderek bolca vakit geçirdim annemle, babamla, kardeşlerimle:) Payıma bu iki minikle yaşadığım güzel dakikalar da düştü. 

Emre, yeğenim, 5 yaş 8 aylık. Hayvanlarla inanılmaz bir samimiyeti var, oyunlarında, resimlerinde ona eşlik ediyorlar ama gerçek hayatta biraz çekiniyor hayvanlarla yan yana olmaktan. Gece uyumadan önceki resim faaliyetimiz sırasında çekildi bu kare. Nasıl olduysa bu kez çiçekler çizmek istedi vazo içerisinde...

Deniz, can dostlarımın biricik oğulları. Henüz 2 yaş 4 aylık. Onunla vakit geçirmek pek keyifli, zihni süper, dil gelişimi de hızla ilerliyor, enerjisi harika.. Bursa'daki yaşantım içerisinde ailemden sonra en çok onları özlüyorum ben...

Blogum sayesinde tanıdığım Kırmızı Evin Cadısıyla da tanışma fırsatım oldu bu kez Ankara'ya gidişimde.. Cadıcım çok tatlı, içten, sohbeti keyifli, hanım hanımcık biri. Çok mutlu oldum onunla yüz yüze tanışabildiğim için. İkinci gidişimde de buluşacaktık onunla ama planlar beklediğim gibi olmayınca başka zamana kaldı yaptığımız planlar, programlar:))

Geçen hafta cuma günü Çağan bebek katıldı aramıza, sevgili Kitana sağlıklı bir şekilde dünyaya getirdi bebişini. Hep sağlıklı ve huzurlu olurlar inşallah..

Mutfak Sırları'nda gördüğüm lavaş tostu denemesem olmazdı, çok pratik, oldukça lezzetli bir tarif. Deneyin bence, pişman olmazsınız. Tarif burada...

Ve son olarak benim üç gündür durumum böyle. Ağır yaşadığım gribal durum sarstı bünyemi epey. Havaların ısındığı şu günlerde bir an önce iyileşmeyi diliyorum. 

Bir süredir instagramdayım ayrıca, takip etmek isterseniz kullanıcı adım yine "ebygale"... 

Dünya Kadınlar Günümüz kutlu olsun. Sağlıkla, sevgiyle kalın.....

Sıcacık evimden sabahın erken saatlerinde çıkıp işe gitmenin acayip zor olduğu bir cuma gününden merhabalar herkese. Dün itibariyle kar sezonunu açtık Bursa şehir merkezinde, her sene aman aman bir yağış görmediğimizden her yağışı mutluluk veriyor bana karın.

Ancak karın çileye dönüştürdüğü yaşam şartlarını da düşünmeden edemiyorum ben. Herkese çetin hava koşullarında kolaylıklar diliyorum...

Zaman geçip gidiyor, günler, haftalar, aylar, yıllar... Zamanın ilerlediğini ben en çok çevremdeki çocukların büyümesinden, bitmek bilmeyen sorularına yenilerinin eklenmesinden anlıyorum sanırım, en çok da yeğenimden. Bayramda gördüğüm yeğenim kocaman olmuş. Davranış problemleri, hatalı ebeveyn tutumlarının etkisiyle pek azalmamış. Eh anne benim inatçı ablam olup kendi bildiğini okuyan, kardeşlerinin sözlerini kendi istediklerine göre yontan sempatik kişilik olunca çocuğun kişiliği de buna göre şekilleniyor ne yapalım. Tüm uyum problemlerine karşın yine de bu küçük adam pek sevimli öyle değil mi?? Temmuz ayında doğmuş olması onu bu yıl okula başlama sıkıntısından kurtardı, ben kıyamıyorum küçücük çocukları bu yıl okula başlatacak olmalarına, baksanıza daha oyun oynamaları gerek onların kendi yaşam alanlarında, sosyal çevrelerinde, ders sıralarında değil. Zaten uzun bir eğitim süreçleri olacak, ne fiziksel ne de bilişsel olarak hazır değiller bu kadarcıkken bana göre. Bakalım nasıl olacak yeni eğitim öğretim denemesi. 

Bayramda günü birlik Ankara ziyareti yaptım, en kısa Ankara'ya gidiş gelişim oldu. Ama ne yapalım vakit sınırlı, yapılacak iş çok derken bu kez böyle olmak durumda oldu. Annemle babam alışmışlar artık mecburi taşındıkları şehre. Sevdikleriyle bir arada olunca insan ne güzel  ama ne kısacık  geçiyor değil mi zaman. Babamın hastalığına alışma sürecini geride bıraktık sanırım. Yeğenim bile yadırgamıyor, hiç soru sormuyor bu konuda. Kısacık ama çok keyifli bir gün oldu benim için, aklım, yüreğim orada kaldı. 

Geçen hafta bir eğitim için Ankara'daydım, eğitim vasattı ama eğitim bahane, gezmek, sevdiklerimi görmek şahane konseptiyle düştüm yola. Sivrihisar'a doğru penceremde aşağıdaki manzara, kulaklarımda da bu şarkıyla. 

Aşırı sıcak bir hava karşıladı beni Ankara'da, götürdüğüm hırkalar bana ağırlık yapmaktan başka bir işe yaramadılar. İlk üç gün ful eğitimle resmen mesai yaptım, arkadaşlarımla dostlarımla akşam saatlerinde görüşebildim ancak. 

Deniz'im, dostlarımın minik oğlu büyümüş biraz daha ben görmeyeli, çok iyi anlaştık bu kez, ayrılmak istemedim yanından hiç. 

Okuluma akşam saatinde gidebildim. Her köşesini özlediğim gibi bu tabloyu da özlemişim. Alt resimde pek görünmüyor ama arkamdaki binam yurdum. 5 yılımı geçirdiğim, paylaşmayı, sorumluluk duygusunu, olgunluğu, büyümeyi, ders çalışmak için çok zaman harcamamayı, daha iyi kağıt oynamayı bana öğreten yer, ODTÜ 5. yurt. Üniversite yıllarımı özlüyorum.

Eğitim tamamlandıktan sonra ailemi görme zamanı geldi, bir süre önce annemler babamın rahatsızlığı sebebiyle Ankara'ya, ablama yakın bir eve taşındılar, benim dışımdaki tüm aile bireylerim Ankara'dalar artık. Hepsini iyi gördüm bu kez, keyifli vakit geçirdik. 

Benim şımarık yeğenim Emre de kocaman olmuş tabi... Hafta sonu dostlar ablamı ziyarete geldiler, Emre Deniz'e ağabeylik yaptı.

Birlikte tv izlediler

Oyunlar oynadılar

İnsanın sevdiklerini bir arada görmesi ne güzel. Döndüm Bursa'ya, yoğun tempoya. Ev-iş-spor salonu arasında mekik dokumaya devam.. Hafta sonu gelsin hemencecik...